Please click here to leave an anniversary message (in any language you choose). You do not need to be a member of Lowlands-L to do so. In fact, we would be more than thrilled to receive messages from anyone. Click here to read what others have written so far.
What’s with this “Wren” thing?
The oldest extant version of the fable
we
are presenting here appeared in 1913 in the first volume of a two-volume anthology
of Low
Saxon folktales (Plattdeutsche
Volksmärchen “Low German Folktales”)
collected by Wilhelm Wisser (1843–1935). Read
more ...
Low Saxon of Norg
Listen to
this translation narrated with native pronunciation:
Language information:
While the town of Norg belongs to the Dutch province of Drenthe, it is situated
only about 25 kilometers southwest of the city of Groningen in Groningen province,
and the dialect, though often referred to as Nörgs Drèents, belongs typologically to the Groningen group of Low Saxon. [Click for more here.]
’t Tüünkrüperie hat sien Nest bood in ’t Achterhuus. ’n Maal waren de Oldelü
utflogen, om wat Eten fœr de Jonkies te halen – en se hadden hœr Hümmelies
allennig in Huus laten.
Na ’n Tuurtie komp Papp weer béj Huus. „Wat he’ j’ om Hans had?“ segg ’e, „Well
heff je wat daan, Kinder, da’ j’ so schieterig utkieken? “
„Och, Papp ,“ seggen se, „Der quamm hier so pass sü ’n mall Beest vœrbéj.
Die sach der so gemeen ut. Héj gappte mit sien grote Ogen so oos Nüssie binnen,
en daar bin wéj so benaut van worden.“
„So”, segg Papp. „Waar is ’e hengahn?“
„Héj is die Kant opgahn.“
„Wacht maar evenpies“, segg hœr Papp, „ik gah der drekt achteran. Still
maar, Kinder! Ik sall ’m well kriegen ...“ En héj gau der achteran.
As ’e de Hook om komp, löpp daar een Leeu.
Maar ’t Tüünkrüperie is niet benaut. Héj geht béj de Leeu op de Rüch sitten
en begünnt ’m utteschelden. „Wat hest du béj mien Nüst te söken?!“ segg ’e
hellig „en mien Jonkies benaut te maken?!“
De Leeu treckt hüm der nix van an en löpp gewohn wieder, of ’e nix hœrt
heff.
Nu begünnt dat klein Krümmelie noch quajer te worden. „Du hest daar nix
te söken, vertell ik déj! En as du noch ies weer kommen düürst,“ segg ’e „dann
sast du ’t well marken! Ik do ’t niet geern“ – en héj holdt sien eene Pootie
in de Lücht – „maar ans mu’ ’k déj de Rüch dœr Midden schüppen!“
Daarna flögg ’e weer op sien Nüst an.
„So, Kinder,“ segg ’e. „Dat he’ ’k hüm moi oflehrd. Die krie’ w’ hier
noit weer te sehn!“
Frontpage
’t Tüünkrüperie hat sien Nest bood in ’t Achterhuus. ’n Maal waren de Oldelü
utflogen, om wat Eten fœr de Jonkies te halen – en se hadden hœr Hümmelies
allennig in Huus laten.
