Please click here to leave an anniversary message (in any language you choose). You do not need to be a member of Lowlands-L to do so. In fact, we would be more than thrilled to receive messages from anyone. Click here to read what others have written so far.
What’s with this “Wren” thing?
The oldest extant version of the fable
we
are presenting here appeared in 1913 in the first volume of a two-volume anthology
of Low
Saxon folktales (Plattdeutsche
Volksmärchen “Low German Folktales”)
collected by Wilhelm Wisser (1843–1935). Read
more ...
Гняздо Валавока знаходзіўся ў вагоне дома. Аднойчы абодва дарослых паляцелі – яны хацелі знайсці што-небудзь паесці для сваіх дзяцей – і пакінулі малых
зусім адных.
Спустя какое-то время, Тата Валавока вярнуўся.
“Што тут здарылася?” сказаў ён, “Хто пакрыўдзіў вас, дзеці? Вы так напалоханыя!”
“Ой, тата!” сказалі яны, “Какое-то жудасныя пугало толькі што было
тут! Ён выглядаў такім сьвірэпымі і жахлівым! Ён глядзеў у нашы гнязда з яго
вялікімі вачыма! Мы так перапалохаліся.”
“Ага!” сказаў Тата Валавока, “І куды ж ён пайшоў?”
“Ну,” сказалі яны, “ён пайшоў у той бок.”
“Чакайце тут, дзеці!” сказаў Тата Валавока, “Я падаць яму урок. Не хвалюйцеся,
дзеці! Я яго злавіць.” І ён адправіўся, каб преследовать яго.
Калі ён прыляцеў за вуглом ён убачыў, што леў прагульваўся там.
Але Валавока не баялася. Ён сеў льву на спіну і закрычаў: “Навошта ты
прыходзіў каля майго гнязда і напужаў маіх дзяцей?”
Леў не звярнуў увагі на Валавоку. Ён толькі працягваў ісці.
Гэта прымусіла маленькага крыкунам кіпяць яшчэ раз’юшаныя. “Ты не маеш
ніякага права знаходзіцца тут, я табе кажу! І калі ты яшчэ раз зьявіцца,” сказаў
ён, “што ж, вось ўбачыце! Я не хачу гэтага рабіць,” сказаў ён і падняў адну
з сваіх ног, “але адразу ж переломать табе спіну.”
Затым ён вярнуўся ў гняздо.
“Ну што ж, дзеці!” сказаў ён, “Я даць яму урок. Ён больш не вернецца.”
Please click here to leave an anniversary message (in any language you choose). You do not need to be a member of Lowlands-L to do so. In fact, we would be more than thrilled to receive messages from anyone. Click here to read what others have written so far.
What’s with this “Wren” thing?
The oldest extant version of the fable
we
are presenting here appeared in 1913 in the first volume of a two-volume anthology
of Low
Saxon folktales (Plattdeutsche
Volksmärchen “Low German Folktales”)
collected by Wilhelm Wisser (1843–1935). Read
more ...
Гняздо Валавока знаходзіўся ў вагоне дома. Аднойчы абодва дарослых паляцелі – яны хацелі знайсці што-небудзь паесці для сваіх дзяцей – і пакінулі малых
зусім адных.
Спустя какое-то время, Тата Валавока вярнуўся.
“Што тут здарылася?” сказаў ён, “Хто пакрыўдзіў вас, дзеці? Вы так напалоханыя!”
“Ой, тата!” сказалі яны, “Какое-то жудасныя пугало толькі што было
тут! Ён выглядаў такім сьвірэпымі і жахлівым! Ён глядзеў у нашы гнязда з яго
вялікімі вачыма! Мы так перапалохаліся.”
“Ага!” сказаў Тата Валавока, “І куды ж ён пайшоў?”
“Ну,” сказалі яны, “ён пайшоў у той бок.”
“Чакайце тут, дзеці!” сказаў Тата Валавока, “Я падаць яму урок. Не хвалюйцеся,
дзеці! Я яго злавіць.” І ён адправіўся, каб преследовать яго.
Калі ён прыляцеў за вуглом ён убачыў, што леў прагульваўся там.
Але Валавока не баялася. Ён сеў льву на спіну і закрычаў: “Навошта ты
прыходзіў каля майго гнязда і напужаў маіх дзяцей?”
Леў не звярнуў увагі на Валавоку. Ён толькі працягваў ісці.
Гэта прымусіла маленькага крыкунам кіпяць яшчэ раз’юшаныя. “Ты не маеш
ніякага права знаходзіцца тут, я табе кажу! І калі ты яшчэ раз зьявіцца,” сказаў
ён, “што ж, вось ўбачыце! Я не хачу гэтага рабіць,” сказаў ён і падняў адну
з сваіх ног, “але адразу ж переломать табе спіну.”
Затым ён вярнуўся ў гняздо.
“Ну што ж, дзеці!” сказаў ён, “Я даць яму урок. Ён больш не вернецца.”
Frontpage
[Cyrillic
Script] 
